Uit het leven van een yoga-oma


Vanmorgen liep ik voor de start van mijn yogales nog even naar het mooie meer hier in Grou. Geestverruimend zo’n aanblik: rood, oranje en stralend geel van vader zon, die ons op deze bijna-winterse dag verblijdde met zijn opkomst. Het is mijn moment van meditatie deze ruimte, deze rust en dit aanschouwen van de nieuwe dag. Hoe fijn is het om jezelf die tijd te gunnen, frisse lucht inademen en lekker bewegend het lijf van nieuwe energie voorzien. Ik kies ervoor om te wandelen en niet te rennen. Dat hoort bij deze ‘wandelmeditatie’.

Op de terugweg rijdt er voor mij een auto een oprit op bij een huis. Een jongeman springt eruit en ik hoor de reclame van de radio in zijn auto nog net zeggen: ….”dus ga snel….”.
Ik grinnik in mijzelf en denk: “Lekker niet, ik kies voor rustig en minder!” Tijdens de les blijken veel cursisten last te hebben van de schouders. Wat dragen we toch allemaal veel. Het mag best een beetje minder! Elke yinyoga les oefenen we met ‘zijn in het hier en nu’ en de grote kunst van het loslaten en ontspannen. En dan kómt er toch een energie in beweging!